yıllar sonra ne kadar zor geldi bu kadarcık şeyi yapmak bile. bazen gerçekten ihtiyaç duyuyorum -bilhassa uyuyamadığım zamanlarda. yarını biraz piç ettiğimi hissediyorum.
düşündüm neden uyuyamadığımı ve bu esnada aklıma geçtiğimiz birkaç sene içinde sona eren ya da bitmeye yüz tutmuş arkadaşlıklarım geldi. son seansta paylaşmaktan korkmamam gerektiğinin altını çizilmişti terapistim tarafından. şu anda da bugünün salı olduğunu fark ediyorum. o kadar kaynak boşuna sarf edilmemiş demek ki.
yediğim iki lahmacundan sonra dişlerimi fırçalamayı unutarak yatağa girdiğim an hemen kalkıp fırçalamayışımdan duyduğum vicdan azabıyla yatakta geçirdiğim süre içinde de uykum kaçmış olabilirdi. bununla birlikte içinde rahat hissetmediğim donum da kuvvetli bir ihtimaldi. tüm sebepleri bertaraf ederek bir kez daha deniyorum.
